Strona 146

Tom III

wszystkich, nie tylko żyjących, ale i tych, co z tego świata odeszli (św. Jan Chryzostom, O kapłaństwie, Księga 6). Albowiem, jak w dalszym ciągu pisze tenże św. Jan Chryzostom, nie sądziłby, by mogła tu wystarczyć nawet ufność Mojżesza czy Eliasza: w tej bowiem modlitwie występuje kapłan, jak gdyby cały świat był mu powierzony i jak gdyby był ojcem wszystkich. Przystępuje do Boga z błaganiem, aby ustały wszystkie wojny, by wszelkie rozruchy były zażegnane, aby nastał pokój, zapanowała pomyślność i by udaremnione było natychmiast wszelkie zło zagrażające każdemu z osobna i wszystkim razem. Trzeba zaś, by tak górował nad każdym, za którego zanosi modły, jak nad podwładnymi górować ma zwierzchnik[248].

„Nie ma, kto by powstał i trzymał się Ciebie; zakryłeś twarz Twoją od nas i wtrąciłeś nas w ręce nieprawości naszej” (Iz 64, 7) — prorok nawiązuje do tego, że nie ma nikogo, kto by przez modlitwę łagodził gniew Boży.

Biada prorokom głupim: „Nie występowaliście naprzeciw aniście nie zastawili muru dla domu Izraelowego, aby stanąć w bitwie w dzień Pański” [Ez 13, 3-5] —.prorok nawiązuje do tych, którzy nie łagodzą przez modlitwę gniewu Bożego.

„Bo głupio postępowali pasterze, a Pana nie szukali, przeto nie zrozumieli, i wszystka trzoda ich jest rozproszona” [Jr 10, 21].

„Mnodzy pasterze zniszczyli winnicę moją, i płakała nade mną. Opustoszała wszystka ziemia, bo nie masz, kto by rozważał w sercu” [Jr 12, 10-11].

Paś słowem, paś przykładem, paś też i owocami świętej modlitwy. Mamy zatem trzy [czynniki]: słowo, przykład, modlitwa, a z nich największą jest modlitwa [por. l Kor 13, 13] (św. Bernard, List 201 do Baldwina Op[ata] Reat.).

[130] Świętość dla kapłanów jest niezbędna

„Kapłani świętymi będą Bogu swemu i nie zbezczeszczą imienia Jego, albowiem zapał Pański i chleby Boga swego ofiarują, a przeto świętymi będą” [Kpł 21, 6]; a o ileż bardziej kapłani ewangeliczni ofiarujący Niepokalanego Baranka?

Na podobieństwo światła, które oświeca cały świat, powinna jaśnieć kapłańska dusza (św. Jan Chryzostom, O kapłaństwie, Ks. 6).

Tak wielka powinna zachodzić różnica pomiędzy kapłanem i każdym innym uczciwym człowiekiem, jaka zachodzi między niebem i ziemią (św. Izydor Peluzjota[249], O biskupach, Ks. 2).

Jak bardzo ludzie obdarzeni rozumem różnią się od bezrozumnych zwierząt, tak — nie żądając już więcej — chciałbym, aby ten, co pasie,

[248] Tak oddajemy ten niezupełnie jasny tekst oryginalny. A oto próba przekładu D. Kani: „Powinien tedy tak przewyższać tych, za których się modli, jak przełożony przewyższa tych, których mu powierzono” (św. J. Chryzostom, O kapłaństwie, Poznań 1949, s. 124).

[249] Święty Izydor z Peluzjum (w dziś. Egipcie).