Strona 383

Tom II

[2a] [Ghirelli powtórzył tu tekst, jaki znajduje się w drugiej części Działu II, nry [19] do [19c] włącznie, dodając przy końcu ostatniego numeru: „dlatego też, gdyby ktoś takowe złożył, byłyby nieważne”].

[2b] [Przejęto z tejże części, nry [19e] do [19g] włącznie, z takim dodatkiem przy końcu nru [19g]: „I jeśli to możliwe, niech się to stanie przed konsekracją, a byłoby jeszcze lepiej, gdyby się to stało przed wstąpieniem do Stowarzyszenia”. Po czym następuje cały nr [19h] z tejże części.

[2c] [Powtórzono z tejże części, nry [19i] — [19k] włącznie[734]. [2d] W celu możliwie najwłaściwszego uregulowania sprawy użytkowania dochodów dóbr posiadanych przez Stowarzyszenie będzie się przestrzegało tego, co następuje, z pełnym wkładem prawdziwej miłości i gorliwości, jakimi przyświecać ma całe Stowarzyszenie:

Dla utrzymania wszystkich świętych ustroni i danych kościołów korzystać się będzie z jałmużn i ofiar wiernych oraz z tego wszystkiego, co z dnia na dzień i w ciągu poszczególnych lat otrzyma każde ustronie, zgodnie z tym, co powiedziano wyżej[735]. Te zaś ustronia, z którymi łączą się nieruchomości, czynsze, prawa kanonu itd., nie będą korzystały z dochodów tych [dóbr], chyba w wypadku prawdziwej potrzeby; lecz to co zbywa ulokują lub zainwestują w sposób bezpieczny, by pozostawało do dyspozycji konsulty przełożonego wyższego[736]. Punktem zaś wyjścia tej sprawy dla Zarządu generalnego: Konsulty i Przełożonego wyższego, powinna być zawsze miłość, gorliwość i duch ubóstwa, które w Stowarzyszeniu mają być zawsze widoczne. Dla zachowania ducha ewangelicznego ubóstwa święte ustronie[737] ma się zawsze utrzymywać ubogo, zgodnie z Regułami i Konstytucjami; należy bowiem pamiętać, że jeśli instytucje religijne podupadały, gdy obrastały w bogactwa i wskutek tego nadużywały ich, ulegając zbytkowi, to przeciwnie — tak długo podążały do rozkwitu, jak długo były wierne ubóstwu.

[2e] By wychodzić zawsze z zasadniczej podstawy prawdziwej miłości, powinniśmy pamiętać wciąż o przykazaniu Pana naszego Jezusa

[734] Na tym kończy się praca Ghirellego, o czym w przyp. 11, 2. Reszta, do końca, pochodzi od Pallottiego jako późniejszy dodatek.

[735] „zgodnie z tym (…)” — dodatek późniejszy Pallottiego. Por. nr [2c].

[736] Następowały teraz takie oto słowa, które później przekreślił sam Założyciel: „by je przeznaczyć albo na założenie jakiegoś ustronia, gdzie nie ma pozwolenia na zbieranie jałmużn, albo gdzie brak osób zamożnych, które mogłyby dołożyć lub wesprzeć te ustronia, które nie otrzymują wystarczających jałmużn, aby tak uzupełnić to, co potrzebne dla zaspokojenia ich potrzeb; albo dla pokrycia wydatków potrzebnych do wysyłki misjonarzy do krajów pogańskich i do zaopatrzenia ich w liturgiczne naczynia, sprzęty, szaty, w religijne obrazki, różańce, medaliki, książeczki; i by zadośćuczynić potrzebom ludności, szczególnie w wypadkach wielkiego głodu”.

[737] „święte” — dodał umyślnie Pallotti w czasie później szym, z czego wynika, że używanie tego przymiotnika w związku z ustroniami nie było u Założyciela dziełem przyzwyczajenia czy przypadku.