Strona 244

Tom II

[634] Przepisy w sprawie oskarżania się o zewnętrzne przekroczenia Reguł[401]

1[402]. Po wejściu do kaplicy prywatnej czytający modlitwy mówi: Przyjdź Duchu Światy [itd., z wersetami i trzema modlitwami: Deus ąui corda fidelium, Deus ąui superbis resistis, Omnipotens et mitissime Deus, jak w nrze [547]].

[635] 2. Teraz przewodniczący mówi z wielką żarliwością: „Ożywmy naszą wiarę, mając w pamięci Pana naszego Jezusa Chrystusa, który będąc samą niewinnością, dla zachęcenia wszystkich nas do pokornego i publicznego ujawnienia naszych win, jak gdyby był jednym z tłumu grzeszników, kazał się ochrzcić w Jordanie przez swego Poprzednika chrztem pokuty. Na widok tego Boskiego przykładu Jezusa Chrystusa pobudzajmy się wszyscy do wyjawienia swych win w duchu pokory, pokuty i [z pragnieniem] pełnej poprawy”.

[636] Potem oskarży się jeden po drugim. Nie podaje się tutaj żadnej formuły; skoro bowiem chodzi o samooskarżanie się, łatwo tu wkraść się może miłość własna, która mogłaby wszystko sprowadzić do zwykłych pozorów. Każdy zatem w duchu prawdziwej pokory niech się oskarży takimi słowami i w taki sposób, jakie dyktuje mu duch jego pokory i pokuty; uczyni się to jednak na klęczkach. Pierwsi zaczną się oskarżać nowicjusze[403], potem bracia pomocnicy, dalej klerycy studenci[404], a wreszcie kapłani.

[637] 4. Nowicjusze opuszczają kaplicę jeden po drugim, skoro tylko każdy wyzna swe winy i otrzyma od rektora upomnienie i pokutę; a to samo czynić będą bracia pomocnicy i księża.

[638] Przepisy dotyczące zwracania uwagi na uchybienia [bliźnich][405]

1. Z nowicjuszy zatem jeden drugiemu będzie zwracał uwagę na jego uchybienia.

2. Podobnie bracia pomocnicy — jeden drugiemu, a także, nawzajem, klerycy studenci i księża między sobą.

3. W miejscu, z którego zwraca się uwagę, będzie obecny sam tylko rektor i zwracający sobie kolejno uwagę: pierwsi, to ci, co są w nowicjacie; po nich bracia pomocnicy, dalej klerycy studenci, wreszcie księża.

[401] Przed tym nagłówkiem umieszczono: Capo 3, nie znajdujące logicznego uzasadnienia wobec braku odpowiednika Capo 1, i 2; zob. też spis rozdziałów.

[402] Numeracja, jak wyżej, pochodzi od Lambruschiniego.

[403] Tak poprawił Pallotti pierwotne: „ci, którzy są w dyrektorium”.

[404] Tak poprawił Lambruschini pierwotne: poi gli Studenti.

[405] Mowa tu o formie upomnienia braterskiego. I przed tym nagłówkiem umieszczono [Capo], z numerem 4. Zob. nr [634].