Strona 67

Tom II

ciemności) do przedziwnego światła owej wiary, dla której miliony świętych Męczenników poniosło najokrutniejsze męczarnie, a wielu z nich nasz Rzym zrosiło własną krwią. [Tajemnica ta] przywodzi nam na pamięć, że na tak wielkie dobrodziejstwo jesteśmy obowiązani odpowiedzieć życiem zgodnym z nakazami wiary, by w ten sposób zapewnić naszym duszom zbawienie wieczne, a także, że poważny rachunek na Sądzie Bożym złożą owi niewdzięczni chrześcijanie, co na podobieństwo Heroda oświadczają, iż chcą adorować Jezusa Chrystusa i za Nim podążać, ale pod tym płaszczykiem religii bluźnią Mu tylko i Go znieważają. Niechże wreszcie obudzi się w nas wiara naszych dawnych ojców, a na widok Boskiego naszego Zbawiciela, który dla nas stał się małym Dzieckiem, niech sprawiedliwy nabierze ochoty, by w dobrym wzrastać i wytrwać, niech się grzeszny usposobi do pokuty i ufności w przebaczenie, trwający upornie w swych winach i błędach niech się lęka sądu Bożego, który mu zagraża.

Podczas gdy Kościół św. z największym pragnieniem, by Pan nasz Jezus Chrystus przez cały świat był poznany, miłowany i adorowany, przypomina nam na nowo wzniosłe Misterium Objawienia, Stowarzyszenie [Congregazione] i Zjednoczenie Apostolstwa Katolickiego zaprasza wszystkich, by Go kontemplowali i wielbili w uroczystą zbożną Oktawę Epifanii, w czasie której odbywać się będą przyjęte już zwyczajem obrzędy wyznaczone na co dzień.

Każdy wierny uczestniczący w którymś z tych obrzędów może za każdym razem uzyskać odpust siedmiu lat, a jeżeli uczestniczy pięciokrotnie — odpust zupełny, gdy wyspowiadawszy się i przyjąwszy Komunię św. polecać będzie w modlitwie potrzeby Kościoła św. (jak to na okres siedmioletni zostało przyznane reskryptem świętej pamięci Grzegorza XVI z dnia 20 grudnia 1843 roku).

Jego Świątobliwość nasz Pan Papież Pius IX raczył przyznać 100 dni odpustu wszystkim wiernym za każdym razem, gdy ucałują figurę św. Dzieciątka, jaką wystawia się ku czci publicznej wieczorem ostatniego dnia Epifanii.

Dan z naszej siedziby dnia 2 stycznia 1850 r.

K. Kard. Wikariusz Józef Kanonik Tarnassi — Sekretarz

Rzym 1850. W drukarni Wielebnej Kamery Apostolskiej.