Strona 86

Tom III

12. [PO ŚWIĘCENIACH SUBUIAKONATU: „NIE ROZUM, LECZ BÓG…”] (Lumi — 10, t. I, s. 129—131; po roku 1816)

[95] Boże mój! Od całej wieczności i po wszystkie wieki pragnę wyznawać wobec nieba i ziemi, że nie korzystałem nigdy z tego, co napisane w brewiarzu, mszale, Piśmie św., w uchwałach świętych soborów, w księgach Ojców świętych i pisarzy kościelnych, ani z jakiegokolwiek innego większego czy mniejszego środka do osiągnięcia dobra duchowego, lecz przeciwnie: wyznaję, żem go zawsze nadużywał. Wyznaję jeszcze, żem najniegodniejszy posiadania łaski, aby korzystać z tych środków zgodnie z zamiarami Twej dobroci i bezgranicznego miłosierdzia.

[95a] Ty jednak, przez nieskończone miłosierdzie Twoje, przez nieprzebrane zasługi Jezusa, przez zasługi i wstawiennictwo Na j św. Maryi, naszej więcej niż najukochańszej[156] Matki Niepokalanej Maryi, Aniołów i Świętych, użyczasz mi przeobficie tej łaski, bym ją wykorzystywał aż do ledwie że świadomego słówka, literki, kropki, itd. Ofiaruję też Ojcu Przedwiecznemu Najdroższą Krew Jezusa Chrystusa na podziękowanie, jak gdybyś już takiej łaski użyczył mnie i wszystkim stworzeniom przeszłym i teraźniejszym, i jak gdybyś gotów był jej użyczyć stworzeniom przyszłym, każdemu z nich mnożonemu bez końca w każdym nieskończenie drobnym ułamku czasu od całej wieczności przez całą wieczność, tak, by wszystkie stworzenia stały się świętymi i doskonałymi jak Ojciec Niebieski [por. Mt 5, 48] (Oświadczenie generalne).

[95b] Bóg mój!… Nie rozum, lecz Bóg. Nie wola, lecz Bóg… Nie dusza, lecz Bóg; nie wzrok, lecz Bóg; nie słuch, lecz Bóg; nie powonienie, lecz Bóg; nie smak ni mowa, lecz Bóg; nie oddech, lecz Bóg; nie ciało, lecz Bóg; nie powietrze, lecz Bóg; nie pokarm, lecz Bóg; nie napój, lecz Bóg; nie odzienie, lecz Bóg; nie łoże, lecz Bóg; nie rzeczy doczesne, lecz Bóg; nie bogactwa, lecz Bóg; nie zaszczyty, lecz Bóg; nie wyróżnienia świata, lecz Bóg; nie dostojeństwa, lecz Bóg; nie awanse, lecz Bóg! Bóg zawsze i we wszystkim!

[95c] Tak jest, Boże mój, pragnę Ciebie, bo Ty chcesz tego, podczas gdy ja nie powinienem się ważyć nawet na wzywanie Ciebie, ponieważ, och, na ileż to sposobów buntowałem się przeciwko Tobie, zdradzałem Cię i krzyżowałem. Tak, mój Boże! Wyznaję teraz i zawsze, żem winien wszystkich nieszczęść przeszłych, teraźniejszych i możliwych. [Jestem] winowajcą, gdyż byłem przeszkodą wszelkiego dobra. Ty, mój Boże, wszechmocą swą i miłosierdziem racz zaradzić wszystkiemu dzięki

[156] innamorata w pierwotnym tekście zmieniono później na: innamoratissima.