Strona 436

Tom III

karteczkach podaje się służby duchowe, jakie należy pełnić w orszaku Jezusa naszego Króla.

[296] Cześć druga[753]

Rozdział jedyny[754]. O duchu, jaki ożywiać ma przełożoną i mistrzynie oraz o pewnych wskazówkach dotyczących ich sposobu życia

[296a] Jeżeli przełożona i mistrzynie nie będą ożywione duchem prawdziwego powołania wzywającego do oddania swych sił z prawdziwej miłości i gorliwości o chwałę Bożą i o zbawienie dusz, nie będą się mogły stać użytecznymi dla świętej Instytucji.

Nie będzie żadna dopuszczona do tego [zadania], jeżeli nie zostanie solidnie stwierdzone jej powołanie do tego.

Po rozpoznaniu powołania trzeba je ugruntowywać na sposób praktykowany w zakonach, albowiem choć nie składają ślubów uroczystych, winny żyć w praktyce ewangelicznej doskonałości.

Dziewczęta mające natchnienie, by opowiedzieć się za życiem oddanym wychowywaniu biednych dziewcząt tego świętego Instytutu, po sprawdzeniu ich powołania i po stwierdzeniu, że mu odpowiadają, będą po dziesięciodniowych rekolekcjach dopuszczone do przywdziania pełnego stroju Trzeciego Zakonu Świętego Franciszka z Asyżu i będą przez rok w nowicjacie.

[296b] Po rocznym nowicjacie, wykazawszy się prawdziwym powołaniem oraz mając zgodę spowiednika, zwierzchnik może zezwolić, by złożyły profesję, jaką zwykły składać tercjarki.

Dla pogłębienia ducha właściwego ich powołania, każda osobno odprawi dzień miesięcznego skupienia pod opieką spowiednika, da się jej dzień samotności[755] , który częściowo spędzi w kaplicy, częściowo zaś w samotnej celi, oddając się świętym rozmyślaniom, czytaniom duchownym, rachunkom sumienia, modlitwom i postanowieniom wyrażonym na piśmie.

Przestrzeganie Reguły Trzeciego Zakonu i Regulaminu Pobożnego Domu oraz duch doskonałej miłości, pokory, ubóstwa, posłuszeństwa, a nade wszystko duch pełnego zaparcia się swej własnej woli i duch ofiary, kształtować będą ich życie, które je przygotuje do żywota wiecznego.

[753] Opuszczamy następujących jeszcze siedem rozdziałów i przechodzimy do części II zarządu wewnętrznego, która, bez nagłówka, rozpoczyna się rozdziałem „jedynym”, bo nie ma sekwencji.

[754] Tekst OOCC VI 570—572.

[755] Por. Wyb. II, KLambr nr [334] nn.