Strona 80

Tom II

Dziecięctwo to będzie cechą wyróżniającą wiernego naśladowcę Chrystusowego, który zabiega skutecznie około wiecznego zbawienia dusz. „A to będzie dla was znakiem: znajdziecie Dziecię owinięte w pieluszki i złożone w żłobie” [por. Łk 2, 12].

[20] Istotnie — bo skoro Pan Jezus powiedział: „Jeśli się nie staniecie jako dziatki, nie wnij dziecię do Królestwa niebieskiego” [por. Mt 18, 3], to któż by mógł wieść życie gorliwe, jeśliby zaniedbywał własne zbawienie? Ten zaś, kto w życiu swoim nie objawia usposobienia dziecięctwa duchowego, jakże mógłby posiąść cnoty tego dziecięctwa, niezbędne do pociągania innych z łagodnością i słodyczą do prac apostolskich, jakie nasze Stowarzyszenie prowadzi w Zjednoczeniu? A jeśli sam Bóg stał się dla nas Dziecięciem i dla nas urodził się w cierpieniach, w ciemności nocy i w poniżeniu, to któż by mógł — choćby był szlachetnie urodzony, bogaty, mocny, uczony, obdarzony wielką godnością — znaleźć słuszny powód, by się uchylać od wyrabiania w sobie dziecięctwa duchowego, tym bardziej, jeżeli chce doskonale naśladować Jezusa Chrystusa w szerzeniu większej chwały Ojca Niebieskiego i zbawienia dusz?

Wobec tego jednym z punktów Reguły będzie praktykowanie dziecięctwa duchowego przez wszystkich stale, aż do śmierci.

„Znajdziecie Dzieciątko”

[21] Wszyscy powinni postępować zawsze jak małe dziatki — w najgłębszym przeświadczeniu o swej małości i niezdatności do wielkich czy małych zadań; jak dziatki — w stałej podatności do tego, by nimi rządzono i kierowano; jak dziatki — by wszystkim ustępować i słuchać wszystkich tak dalece, że choćby najmniejszy z członków Stowarzyszenia czy ostatni z kandydatów nie miał prawa domagać się od przełożonych Stowarzyszenia posłuszeństwa, zależności i uległości, niemniej tak u nich, jak u wszystkich innych powinien być duch posłuszeństwa, zależności i uległości wobec wszystkich innych. Dla zbudowania zaś bliźnich i łatwiejszego pozyskiwania ich do dzieł Pobożnego Zjednoczenia mamy wszyscy praktykować tego ducha również wobec ludzi z zewnątrz, choćby z najniższych sfer ludu, we wszystkim, co nie jest sprzeczne z Regułami Stowarzyszenia i co nie sprzeciwia się szerzeniu większej chwały Bożej i zbawienia dusz.

[22] Z uwagi na głębokie przekonanie o własnej małości nikt nie może ubiegać się o stanowiska czy zwierzchnictwa, choć powinien być gotowy do przyjęcia, jeśliby jakiekolwiek z nich były mu powierzone; w dziełach zaś apostolskich dokonywanych razem z kimkolwiek z duchowieństwa świeckiego czy zakonnego winniśmy się starać o zajęcie niższych stanowisk, choćbyśmy stanowiskami kierowali[175].

Nikt, kto żywi głębokie przekonanie o własnej niezdatności zarówno do wyższych, jak i niższych stanowisk, nie będzie mógł utyskiwać, jeżeli

[175] Słowa od średnika do końca zdania dodał Założyciel później.