Strona 72

Tom II

tak że aby mieć pojęcie o pierwotnej myśli Założyciela, nie potrzeba przytaczać odnośnego tekstu; wystarczy czytać uważnie Kopię uwzględniającą w krytycznym wydaniu różnice w stosunku do tekstu z roku 1839[150]

Chwilę uwagi należy jeszcze poświęcić drodze, na jakiej Reguła Wielka przybrała kształt tzw. Kopii Lambruschiniego. Kiedy dojrzała myśl o przekształceniu wspólnoty przy kościele Najśw. Zbawiciela Na Fali na odrębny prawnie Instytut, Pallotti ujrzał konieczność dostosowania owej Reguły do Instytutu, jeżeli chciał otrzymać u władz jego zatwierdzenie. Zwrócił się więc w początkach roku 1846 do kardynała Lambruschiniego z prośbą o pomoc fachową, wręczając mu tak Reguły, jak i dziełko o Zjednoczeniu z roku 1839. Kardynał przejrzał obydwie prace, pochwalił ich zasadniczą treść, a zwłaszcza ducha, i wysunął szereg sugestii w kieiunku modyfikacji, zwłaszcza pod kątem prawnym. Pallotti przyjął te sugestie z wdzięcznością. Dostosowując pierwotne Reguły wyłącznie do swego Instytutu, wprowadził niezbędne w tym względzie adaptacje i poprawki[151].

Poprawiony tak i przepisany na nowo tekst[152] Pallotti przed stawił po 16 czerwca 1846 roku Piusowi IX, który rozpoczął świeżo swój pontyfikat (po zmarłym dnia 1 VI 1846 r. Grzegorzu XVI); ten zaś, z życzliwości do Świętego, zlecił sprawę do zbadania znawcy przedmiotu i przyjacielowi Pallottiego, kard. Lambruschiniemu. Kardynał, teraz już urzędowo, wyraził jeszcze w tym samym roku na piśmie swe pochwały, wysunął zastrzeżenia i rady, wiele z nich przeznaczając do ustnego omówienia. Pallotti przyjął z wdzięcznością sugestie; owszem, nawet niezależnie od kardynała poczynił w tekście przy pomocy swych księży wiele zmian i poprawek, które naniesiono na kopię wręczoną uprzednio kardynałowi w roku 1846 i w latach następnych[153] W takim stanie tekst został opublikowany w OOCC VII w roku 1972.

Na podstawie tego krytycznie wydanego tekstu będzie tu podana w polskim tłumaczeniu w zasadzie cała Kopia Lambruschiniego.

[150] Rozwój czy pewną modyfikację myśli będzie można śledzić w przypisach do publikowanego tekstu KLambr, co umożliwi wyrobienie sobie dość dokładnego pojęcia o samej Regule Wielkiej, bez drukowania osobno tego tak bardzo obszernego tekstu.

[151] Zostały więc pominięte rozdziały o prostocie i skromności ustroni przeznaczonych dla katolików świeckich oraz postanowienia dotyczące ceremoniału. Pierwotny wstęp o ustroniach Zjednoczenia ustąpił miejsca nowemu wstępowi o powstaniu, celu i nazwie Kongregacji, która w nowym tekście zajęła wszędzie miejsce „części centralnej”. Nowicjat został teraz przedłużony do dwóch lat. W rozdziale o konsekracji Święty dodał, że wraz z nią członkowie zawierają umowę z Kongregacją. Oto główne, choć nie wszystkie zmiany wprowadzone po pierwszych konsultacjach z kard. Lambruschinim. Por. Hettenkofer, Hist., 106.

[152] Racje zmuszające Świętego do przepisania tekstu zob. F. Moccia OOCC VII, s. VII-X.

[153] Różne przyczyny, a zwłaszcza niepokoje w latach 1848—1849, nie pozwoliły za życia Pallottiego doprowadzić sprawy zatwierdzenia tych reguł do szczęśliwego końca.