Strona 425

Tom II

[8g] Kropi po raz wtóry chorego zwyczajną wodą święconą. Gdy chorych jest więcej, mówi się [modlitwy] w liczbie mnogiej. Wreszcie będzie wskazane dawać choremu do picia odrobinę wody poświęconej dla chorych, jeśli jest pod ręką. Napój ten mogą codziennie lub co jakiś dzień podawać choremu te osoby, które się nim opiekują, poprzedziwszy to dowolną modlitwą. Gdy chorych jest bardzo wielu, szczególnie w czasie misji prowadzonych w katolickich rejonach, pomija się pewne punkty [obrzędu], mówiąc tylko to, co następuje: Pokój temu domowi itd.

V. Wspomożenie nasze itd.

V. Panie, wysłuchaj itd.

V. Para z wami itd.

Módlmy się: Wejrzyj, prosimy cię (jak wyżej). Na chorych ręce kłaść będą itd. Pan N. J. C. (…) niech będzie u ciebie + itd. Błogosławieństwo Boga Wszechmogącego itd.

Uwaga:[829] Może to być stosowane dla dopełnienia pobożności chorych. Kiedy jednak chodzi o odwiedzanie chorych, opiekę nad nimi czy o udzielanie Sakramentów, mają być zachowywane we wszystkim przepisy Rytuału Rzymskiego.

[9] [Tytuł 6][830] Obrzęd poświęcenia wielkiego krzyża, który ma być postawiony na stałe, oraz [obrzęd] poświęcenia wsi czy miasta, przewidziany na ostatni albo na inny dzień misji w zależności od tego, co uzna się za bardziej odpowiednie z uwagi na większą chwałę Bożą i na pożytek dusz;

o procesji z Najśw. Sakramentem i o połączonym z odpustem zupełnym błogosławieństwie papieskim, jakie ma być udzielane w ostatnim dniu świętych misji[831]

[9a] Z kościoła, w którym odbywa się misja, albo z jakiegoś innego, położonego bliżej bram miast, wyrusza procesja ustawiona we właściwym porządku, a złożona możliwie z jak największej liczby członków bractw oraz z kleru świeckiego i zakonnego.

[829] Cała ta „Uwaga”, bardzo w tej sprawie istotna, pochodzi od Pallottiego.

[830] Numer ten jako kolejny w tym dziale dopisał Hettenkofer.

[831] O tych sprawach zob. KLambr, nry [424] i [425] oraz przepisy wcześniejsze w RW (OOCC II 481—495). Ten to wczesny tekst stanowi podstawę tekstu Rytuału III, który przejął niemal dosłownie tekst pierwszej wersji Rytuału II. Wersja pierwsza (OOCC IX 161—185) różni się od drugiej (tamże, 185— 206) tym, że w drugiej wersji pominięto całkowicie przepisy o procesji teoforycznej, która według pierwszej wersji Rytuału II i według Rytuału III „jeśli to tylko możliwe, nie powinna być nigdy pomijana” (OOCC IX 178 i 351). Przepis o tej procesji wprowadził sam Pallotti pod koniec r. 1846 lub wkrótce potem.