Strona 274

Tom II

[9] O OBOWIĄZKACH WZGLĘDEM BLIŹNICH

(1839—1843; OOCC III 236)

„Jeden drugiego brzemiona noście, a tak wypełnicie Zakon Chrystusowy” [por. Ga 6, 2].

1[431]. Najtrudniejszą rzeczą w życiu wspólnotowym jest zachowanie wzajemnej miłości. Toteż Pan nasz Jezus Chrystus w przestawaniu ze swymi Apostołami stał się dla wszystkich wzorem owej cierpliwej miłości, z jaką jeden powinien znosić błąd drugiego. A ponieważ wszyscy popełniamy błędy, i to tym większe, im bardziej wydaje się nam, że ich nie mamy, o ile bardziej winniśmy znosić braki drugiego człowieka, aby we wszystkim i zawsze naśladować Pana naszego Jezusa Chrystusa. Ponieważ zaś przejawy zasady grzeczności i akty tzw. dobrego tonu, pojmowane po chrześcijańsku, stanowią jednocześnie obowiązki miłości, dlatego powinniśmy nie tylko znosić cierpliwie wady bliźniego, ale ponadto mamy stosować wobec wszystkich zasady chrześcijańskiego wychowania. Stąd[432] :

[10] O WYNAGRODZENIU, JAKIEGO SPODZIEWAĆ SIĘ MAMY OD ŚWIATA ZA WSZYSTKIE PRACE PODJĘTE DLA WIĘKSZEJ CHWAŁY BOŻEJ I POŻYTKU BLIŹNICH[433]

(1839—1843?; OOCC II 497—501)

„Zebrali tedy najwyżsi kapłani i faryzeusze Radę i mówili: Cóż mamy począć? Bo człowiek ten wiele cudów czyni. Jeśli go tak zostawimy, wszyscy weń uwierzą, i przyjdą Rzymianie, i zabiorą i kraj nasz, i naród. A jeden z nich imieniem Kajfasz, który był w owym roku najwyższym kapłanem, rzekł do nich: Wy ani nie wiecie, ani nie myślicie, że lepiej jest, aby jeden człowiek umarł za naród, niż żeby cały naród miał zginąć” [por. J 11, 47-50].

[10a] Pan nasz Jezus Chrystus po przywróceniu wzroku niewidomym, słuchu głuchym, języka niemowom, a życia umarłym, po karmieniu głodnych i po głoszeniu biedocie dobrej nowiny, dopuszcza do tego, że kapłani i faryzeusze umawiają się, aby Go zgładzić, a arcykapłan Kajfasz oświadcza w końcu, że jest rzeczą konieczną, aby Jezus umarł.

[431] Brak w tekście następnego numeru 2.

[432] Tu tekst urywa się nagle.

[433] Dokument mógł powstać w podanych latach 1839—1843 lub nawet później, gdyż wiadomo, że na główek dołączono do niego po r. 1839, a w tekście brak jeszcze wzmianki o „Stowarzyszeniu” (Congregazione).