Strona 269

Tom II

swymi osobistymi pracami starać sią o szerzenie dzieł podejmowanych na większą chwałą Bożą i na większe uświęcenie bliźnich? Kto by tam przebywał, nie mając woli oddawania się zdobywaniu najwznioślejszej doskonałości, to prócz tego, że stawałby się winnym gwałcenia najświętszego swego obowiązku wiążącego się z faktem, że się jest żywym obrazem Bożym, byłby również winien najobrzydliwszej niewdzięczności za dobrodziejstwo Najwyższego Boga, który go do tej [doskonałości] wezwał. Postępowaniem swym splamiłby ową świętość, jaką odznaczać się mają święte ustronia, kolegia, seminaria i klasztory Pobożnego Zjednoczenia.

[4b] Należy też mieć i to na uwadze, że jeżeli wszyscy zobowiązani są do oddawania się zdobywaniu najwyższej doskonałości, o ileż większe dążenie do doskonałości jest obowiązkiem kleryka zmierzającego do święceń w seminarium czy kolegium albo kapłana w świętym ustroniu, który przez pełnienie wśród ludu ewangelicznej posługi zastępuje Jezusa Chrystusa. Również i misjonarz, mający wśród pogańskich ludów głosić Ewangelię, bardziej od innych wszystkich potrzebuje świętości i doskonałości wypróbowanej, wzniosłej i wytrwałej, gdyż łatwo się przytrafia, że kapłan o zwyczajnej świętości, zdolny do pełnienia wielkiego dobra wśród katolickich ludów, traci ją łatwo, gdy uda się do pogan; a przecież misjonarz dla tego rodzaju zajęć ogromnie potrzebuje niezwykłej świętości.

[4c] Trzeba prócz tego rozważyć, że zdobycie prawdziwej doskonałości nie zależy od samych tylko idei i świętych pragnień, ale że jest do tego niezbędna również wytrwała praktyka życia świętego. Dlatego wszyscy mają tam wstępować z gotową szczerą i zdecydowaną wolą, by prowadzić stale życie święte i doskonałe.

Ale jeżeli wszyscy chrześcijanie powinni naśladować Pana naszego Jezusa Chrystusa, to o ileż bardziej winni Go naśladować ci, którzy pragną w jakiś sposób współpracować w dalszym prowadzeniu misji Jezusa Chrystusa, a jeszcze bardziej kapłani występujący w Jego zastępstwie! Dlatego życie wszystkich decydujących się żyć w świętych ustroniach, kolegiach, seminariach i klasztorach Pobożnego Zjednoczenia powinno polegać na najdoskonalszym i stale praktykowanym naśladowaniu życia Pana naszego Jezusa Chrystusa. Stąd też Reguły tych świętych ustroni Pobożnego Zjednoczenia, opierając się na życiu tegoż Pana naszego Jezusa Chrystusa, są z tym życiem nierozerwalnie związane.

[4d] „Tak Bóg umiłował świat, że Syna swego Jednorodzonego dał” [por. J 3, 16].

Pierwszy motyw

Ktokolwiek przychodzi, aby żyć w jednym z tych świętych ustroni, ma przede wszystkim kierować się zasadą prawdziwej miłości Boga,