Strona 291

Tom I

Z tymi dziełami oraz ze wszystkimi innymi, jakie będą założone, prokurator wraz z prokuratorami-pomocnikami winien współpracować w sposób czynny i skuteczny, gdy o tę współpracę zwrócą się przełożeni, kierownicy i pracownicy tychże dzieł. W pracy tej należy głównie mieć na uwadze, aby we wszystkich tych instytucjach przestrzegano właściwych im reguł, przynajmniej w tym, co ma na względzie dobro oraz cel tychże instytucji.

[190] Po otrzymaniu prośby o pomoc prokurator winien poprosić o ustawy danej instytucji pobożnej, by móc się z nimi zapoznać oraz dać do przeczytania prokuratorom- pomocnikom i innym osobom, jeśli uzna to za stosowne. Należy się starać o wprowadzenie i rozwijanie zwyczaju pokornej i usilnej modlitwy, zarówno prywatnej jak i publicznej, w kościołach i zgromadzeniach, aby przy pomocy jej otrzymać potrzebne oświecenia, łaski oraz pomoce duchowe i doczesne, potrzebne do tego, aby ożywić i umocnić ducha świętej instytucji oraz zapewnić jej rozwój.

[191] Prokurator powinien też zasięgnąć potrzebnych informacji i wyjaśnień u odnośnych przełożonych, kierowników i pracowników danej instytucji, ażeby można było skutecznie pracować z pożytkiem dla jej dobra, nie naruszając jednak spokoju i nie wyrządzając przykrości żadnemu z jej członków. Następnie prokurator winien odbyć naradę ze swoimi prokuratorami-pomocnikami, by ustalić, co należy podjąć dla dobra danej instytucji. Jeżeli czas na to pozwala, każdy z nich powinien na modlitwie poważnie rozważyć to wszystko, co się uzna za stosowniejsze do realizacji celów i rozwoju instytucji. Należy też jeszcze raz zwołać naradę, w której powinni brać udział przełożony, dyrektor oraz inni pracownicy pobożnej instytucji, jeśli obecność tych pracowników uzna się za pożyteczną. W czasie tego spotkania należy podjąć takie uchwały, jakie uzna się za najskuteczniejsze i najbardziej odpowiadające szlachetnemu celowi. Wszystko, co zostało uchwalone na tym zebraniu, należy dokładnie, z całą energią i przedsiębiorczością wprowadzić w życie, ażeby dzieło Boże mogło się rozwijać mimo napotykania wszelkiego rodzaju trudności.

[192] Jeżeli współpraca z daną instytucją wymagać będzie charytatywnej i bezinteresownej pomocy ze strony innych wiernych, to wtenczas należy odwołać się do ich gorliwości i miłości oraz powierzyć każdemu z nich taką pracę, jaką będzie w stanie wykonać i wykonania której potrzebuje dane dzieło. Jeśli zajdzie potrzeba wykonania prac ręcznych, to wtenczas należy się postarać o pozyskanie osób, które podejmą się ich wykonania, kierując się gorliwością i miłością ożywioną takim duchem, z jakim tylu pobożnych katolików spieszyło z pomocą w naglących potrzebach ludziom i Kościołowi, z wielkim pożytkiem i zbudowaniem ludzi oraz Kościoła.

[193] W sytuacji, gdy trzeba będzie spieszyć z pomocą pieniężną, należy się odwołać do ofiarnej miłości wiernych, zwłaszcza do osób zamożnych, aby uzyskać wsparcie jednorazowe czy też okazywane co miesiąc, stosownie do zachodzącej potrzeby. Winno się ustalić wysokość wydatków na pokrycie zwykłych potrzeb oraz prowadzić trzeba dokładny rachunek wpływów i poniesionych wydatków na prawdziwe potrzeby pobożnego dzieła. Dochód i rozchód muszą się zgadzać z tym, co zostało zaksięgowane. Jeżeli dana instytucja potrzebuje przedmiotów