Strona 178

Tom I

powinien się porozumieć z Jego Eminencją Kardynałem Brignole celem założenia Centralnej Rady Rzymskiej i uaktywnienia w ten sposób tego Związku. W następstwie tegoż Rektor Pobożnego Zjednoczenia mianował za zgodą Jego Eminencji Brignole członkami Centralnej Rady następujących ludzi, którzy już byli członkami Pobożnego Zjednoczenia, mianowicie: Najprzewielebniejszego O. Togni[546], Pana Pompejusza z Książąt Gabrielli[547] oraz Pana Jakuba Perelli[548], którzy ze wspomnianym Kardynałem oraz Rektorem Pobożnego Zjednoczenia utworzyli Radę.

[515] Z tego wynika, że Centralna Rada Rzymska, ze względu na swoje początkowe powstanie, jest częścią Pobożnego Zjednoczenia, a wskutek tego istnieje między nimi taka relacja miłości, jaka zachodzi między matką a synem, to zaś wyklucza wszelką między nimi sprzeczność i zakłada u matki naturalną dążność do doskonałego, ponownego połączenia się ze swoją częścią. Lecz nie ma w tym nic dziwnego, że niektórzy widząc obecnie syna oddzielonego od matki, a nie znając wewnętrznego i rzeczywistego powiązania obojga, w niezawinionym błędzie powzięli o tej sprawie mylne przekonanie, że matka jest przeciwna pomyślności swojego syna. Wychodząc z tego fałszywego stwierdzenia, któremu kłam zadają fakty, mówią o kolizji pomiędzy Pobożnym Zjednoczeniem a Związkiem Rozkrzewiania Wiary.

Dobra duchowe wspólne wszystkim trzem klasom

[516] Powtórzenie, z nieznacznymi zmianami, drugiego akapitu tekstu nr [330].

Część centralna i motor Pobożnego Zjednoczenia

[517] Pobożne Zjednoczenie, będąc wielkim mechanizmem złożonym z różnych elementów, nie może być prowadzone i kierowane przez jednego, potrzebuje ono większej liczby osób, złączonych w jeden organ i podległych jednej i tej samej głowie, aby mogło się rozwijać i dążyć do ustalonego celu. Dlatego też mamy znaczną ilość księży należących do klasy pracowników i zebranych przy kościele Spirito Santo dei Napoletani na mocy zatwierdzającego pisma, wydanego przez Jego Eminencję Wikariusza w dniu 2 października 1837 (załącznik nr 7)[549]. Nie stanowią oni zakonu, nie są związani ślubami, lecz pozostając księżmi świeckimi i nosząc ich ubiór, tworzą centralną część i motor Pobożnego Zjednoczenia. Z ich grona Rektor Pobożnego Zjednoczenia dobiera sobie kilku celem utworzenia Głównej Rady, która ma kierować całym Pobożnym Zjednoczeniem.

[518] Nikt nie może należeć do części centralnej, jeśli nie zostanie przedstawiony przez Rektora Radzie, celem zadecydowania o przyjęciu. Po zatwierdzeniu przez Radę uważa się kandydata przez okres sześciu miesięcy niejako za nowicjusza, a po upływie tego czasu Rada ponownie omawia jego sprawę, po czym większością dwóch trzecich głosów się zgadza, aby kandydat ofiarował się Bogu na służbę w pracach Pobożnego Zjednoczenia — wtedy kandydat zostaje formalnie członkiem

[546] Brignole — por wyżej nr [454], przyp. 422; Togni — por. wyżej nr [310], przyp. 214.

[547] Gabrielli — por. wyżej, nr [454], przyp. 424.

[548] Perelli — por. wyżej nr [348], przyp. 292.

[549] Mowa o kardynale Odescalchi — por. wyżej nry [358]—[359].