Strona 154

Tom I

za pośrednictwem Propagandy[415] oraz innych misjonarzy, wysyłanych tam przez Świętą Kongregację, posyłano stale w wielkiej ilości różańce, szkaplerze, medaliki, krzyże, krucyfiksy, obrazy, szaty liturgiczne, kielichy, puszki, monstrancje itd.

[453] W roku 1836 na prośbę kilku osób, a za pozwoleniem Jego Eminencji Kardynała Wikariusza[416], otwarto w Kolegium Urbanum[417] (i w kilku innych wspólnotach), nie nadając temu publicznego rozgłosu, Związek[418] mający na celu zbieranie ofiar pieniężnych na cele rozkrzewiania wiary i oparty na statutach Związku Francuskiego. Członkowie jego uważani byli za członków klasy ofiarodawców na cele rozkrzewiania wiary. Pobożne Zjednoczenie obawiając się jednak, że podanie do publicznej wiadomości istnienia tego Związku może być dla nieuświadomionego ludu okazją do jakiegoś sprzeciwu wobec duchowieństwa, nie rozwijało tegoż dzieła.

[454] W początkach roku 1837 Jego Świątobliwość, chcąc w swojej mądrości zgodzić się na usilne prośby Rady Lyońskiej — proszącej o otwarcie Związku w Rzymie — raczył w tej sprawie wyrazić swą wolę Jego Ekscelencji Najprzewielebniejszemu Monsignorowi Maiowi, Sekretarzowi Kongregacji Rozkrzewiania Wiary, obecnie Kardynałowi[419]. Tenże Monsignor Sekretarz zaraz w mieszkaniu Jego Eminencji Kardynała Fransoni, Prefekta[420], a w obecności Archiwariusza[421] tejże Kongregacji, wezwawszy Rektora Pobożnego Zjednoczenia, odbył zebranie, na którym postanowiono, iż należy podać do publicznej wiadomości istnienie Związku, mającego na celu zbieranie pieniężnych ofiar na rzecz misji zewnętrznych, oraz to, że jego członkowie mają stanowić klasę ofiarodawców Apostolstwa Katolickiego. Na zebraniu tym zobowiązano Rektora Pobożnego Zjednoczenia, aby swe poglądy w sprawie utworzenia pierwszej Rady uzgodnił z poglądami Jego

[415] Mowa o Kolegium prowadzonym przez Kongregację Rozkrzewiania Wiary — por. wyżej nr [423], przyp. 396.

[416] Odescalchi — por. wyżej nr [9], przyp. 9.

[417] Mowa o Kolegium prowadzonym przez Kongregację Rozkrzewiania Wiary — por. wyżej nr [423], przyp. 396

[418] O założeniu w Rzymie Dzieła Rozkrzewiania Wiary tak pisał w piśmie swoim z dnia 30 lipca 1837 roku do Pallottiego kardynał Jakub Brignole: „Tak więc Pan Nasz raczył zezwolić na założenie w Rzymie Centralnej Rady Dzieła Rozkrzewiania Wiary, na wzór Dzieł ustanowionych już w Paryżu i Lyonie, zlecił też piszącemu to Kardynałowi stanowisko przewodniczącego oraz upoważnił do powołania członków tejże Rady. Gorliwość, jaka ożywia Waszą Wielebność dla świętej naszej religii, otrzyma nowe pole pracy na stanowisku radcy, na które to stanowisko niniejszym powołujemy. Spodziewamy się, że ta nominacja zostanie pozytywnie przyjęta przez Ciebie” (por. Op. compl., vol. IV, s. 258—259, przyp. 10).

[419] Angelo Mai (1782—1854) — znany filolog i paleograf, wstąpił do Jezuitów 1799, od 1814 pracuje w Bibliotece Watykańskiej, od 1819 aż do śmierci jest prefektem tejże Biblioteki; 2 II 1838 zostaje mianowany kardynałem.

[420] Jakub Filip Fransoni (1775—1856), rodem z Genui, mianowany kardynałem w roku 1826, od roku 1834 aż do swej śmierci prefekt Kongregacji Rozkrzewiania Wiary. Był protektorem Sióstr Apostolstwa Katolickiego, założonych przez Pallottiego w Domu Miłosierdzia przy Via Borgo Sant’Agata — por. Race. II, nr 376; Lett., nr 578, list z dnia 31 VII 1839.

[421] Mowa o Alojzym Ferrari, pełnił on urząd archiwariusza w latach 1832—1846, później został podsekretarzem w Kongregacji do Spraw Duchowieństwa. Por. wyżej nr [315] 55, przyp. 244.