Strona 115

Tom I

przez całe lata nie widzą żadnego kapłana! Możecie zachęcać malarzy, którzy mogą spełniać swoje apostolstwo, wysyłając święte obrazy do krajów pogańskich; rzeźbiarzy, którzy mogą wysyłać tam rzeźby święte; drukarzy lub wydawców książek, by wydawali w odpowiedniej ilości książki pomagające w szerzeniu świętej wiary. Tak samo możecie postępować z artystami i rzemieślnikami, stosownie do wyrabianych przez nich przedmiotów i dzieł sztuki, jakie są potrzebne na misjach, szczególnie w krajach pogańskich — wszyscy bowiem oni mogą, na swoim miejscu i w swoim zawodzie, wykonywać pewien rodzaj apostolstwa.

[327] Możecie również zachęcać pobożne niewiasty i matki rodzin, by za pośrednictwem posiadanych dóbr oraz wychowywania chrześcijańskiego owocnie wykonywały swoje apostolstwo, już to wspierając dzieła, które bezpośrednio szerzą świętą wiarę, już to spełniając uczynki chrześcijańskiego miłosierdzia, wśród jakich poczesne miejsce zajmuje wspieranie ubogich Jezusa Chrystusa, rozdawanie bielizny oraz ubrań, które są zbyteczne dla ich rodzin, a nadają się jeszcze do użytku. Mogą też one posiadać w swoich domach różne przedmioty dewocyjne, których się nie używa, a które mogą być wysłane do krajów pogańskich, gdzie odczuwa się ich wielki brak, tak że nawet wszelki mały obrazek uważany jest za ogromny skarb.

[328] Swoim zaufanym osobom możecie powierzać skarbonki z napisem: „Apostolstwo Katolickie — Na cele rozkrzewiania świętej wiary”, do zbierania ofiar wśród wiernych[257]. Wszelkie przedmioty dewocyjne, pieniądze, ofiary oraz inne rzeczy, które zbierzecie, mając na to odpowiednie pozwolenie, na cele rozkrzewiania świętej wiary, przekazywać macie co pewien czas w ciągu roku do Pobożnego Zjednoczenia, do którego włączony jest Wasz Czcigodny Klasztor. Jeżeli się znajduje on w innym mieście czy miejscowości niż dom Pobożnego Zjednoczenia, to wedle możności starajcie się, by zebrane rzeczy wysłać przy nadarzającej się korzystnej okazji, aby w ten sposób nie obciążać Pobożnego Zjednoczenia kosztami przesyłki. Ażeby jednak przy tym wszystkim nie osłabła Wasza gorliwość, postanówcie przesyłać Pobożnemu Zjednoczeniu te rzeczy zawsze z okazji uroczystości Świętych Apostołów, wszystkich świąt Najśw. Maryi, która jest Królową Apostołów; zwłaszcza zaś po otrzymaniu wiadomości o rychłym wyjeździe jakiegoś misjonarza na misje zewnętrzne.

[329] Starajcie się zrobić wszystko, co możecie, przy pomocy modlitwy i czynu, by cały świat mógł poznać oraz pokochać Waszego Oblubieńca Jezusa. Przypominajcie często przykład dwóch grzesznic nawróconych — Samarytankę i Magdalenę; pierwsza, zaledwie poznała Jezusa Chrystusa, natychmiast udała się, by mówić o Nim swoim współziomkom; druga stała się Apostołką Apostołów[258]. Jakich że więc Wy możecie dokonać rzeczy, które jesteście Oblubienicami Jezusa Chrystusa? Pamiętajcie, że nagroda jest wielka. Chociaż święty Paweł, pierwszy pustelnik[259], żył blisko sto lat samotnie na pustyni, to jednak święty Antoni,

[257] Por. wyżej nr [317].

[258] Por. J 4,5-29; Łk 7,36-50; J 20,11-18.

[259] Św. Paweł w 15 roku swego życia udał się na pustynię i tam przeżył 98 lat. Zmarł w roku 347. Św. Paweł, zwany Pierwszym Pustelnikiem, jest patronem Zakonu Braci Świętego Pawła Pierwszego Eremity, założonego w roku 1215; główną siedzibą Paulinów w Polsce jest klasztor w Częstochowie na Jasnej Górze.